Kerstliedjes zijn leuk

Sinterklaas is het land weer uit. Och wat zijn ze verwend. Het was heel leuk. Maar nu komt nog een fijne tijd. Want kerst vinden Wolf en Cato zo gezellig. Ze versieren samen de kerstboom. Vader heeft een doos met hertjes, sneeuwpoppen en een slinger gegeven. Dat kan allemaal niet kapot vallen. Ze versieren ieder een kant. Wolf hangt alles heel netjes op. Eerst een hertje, dan weer een sneeuwpopje. Om en om. En precies even ver uit elkaar. Cato is een stuk slordiger. ‘Je doet het niet goed,’ zegt Wolf. ‘Wel hoor. Ze hangen toch?’ Als alle hertjes en sneeuwpopjes hangen pakken ze de slinger. Wolf legt hem aan zijn kant op de takken. Maar als Cato de slinger aan haar kant goed wil leggen, trekt ze hem bij Wolf weg. ‘Hela!’ roept Wolf. En hij trekt de slinger weer terug. Nu hebben ze ruzie. Ze trekken allebei heel hard aan de slinger. Ze trekken zo hard, zo hard, dat de slinger kapot getrokken wordt. Precies in het midden. Ze staan nu allebei met precies een halve slinger naast de boom. Ze hangen elk een helft aan hun eigen kant. Het valt niet eens op. Tevreden kijken ze naar de boom. Dan zet moeder kerstliedjes op. En dan is het nóg leuker. Wolf zingt mee ‘O wat fan it is so wide!’ Maar Cato lacht ‘Haha dat is niet goed. Het is “O wat fan it is so lite!”’ En dan zingen ze samen verder. Kerst is fijn!